eduBlog ACI

Znalezione na platformie e-learnigowej AGH.

Tytuł: “Edukacyjny paszport”, Autor K. Grodecka

“(…) W ramach globalnego konsorcjum OpenCourseWare, Peter Smith z Kaplan University/OCWC Board oraz Steve Carson z MIT/OCW Advisory Board pracują nad nowym narzędziem dydaktycznym – paszportem edukacyjnym. Pomysł opiera się na kombinacji ePortfolio oraz osobistego środowiska uczenia się, w którym to osoba ucząca się decyduje o kształcenia i zakresie podejmowanych działań. Paszport daje (a właściwie dopiero będzie – bo narzędzie jest w fazie rozwojowej) uczącemu się możliwość studiowania na wielu uczelniach świata przy jednoczesnym dokumentowaniu ścieżki uczenia się: przebytych kursów, zdobytych punktów, określonych celów kształcenia. Studenci-użytkownicy mają do dyspozycji bazę otwartych zasobów rozwijanych przez instytucje należące lub stowarzyszone z OCWC. Mogą wybierać z nich pojedyncze kursy i realizować indywidualną ścieżkę rozwoju według samodzielnie opracowanego planu uczenia się lub wcześniej przygotowanego przez specjalistów-doradców (ang. learning planners/Subject Matter Experts).

Istnieją dwa warunki, aby taki paszport “zdobyć”. Pierwszym, zupełnie podstawowym jest chęć samokształcenia. Paszport jest bowiem tworzony głównie z myślą o osobach samodoskonalących się, ale także o studentach, którzy biorą odpowiedzialność za przyszłe wykształcenie w swoje ręce – chcą uzupełnić/poszerzyć wiedzę przekazywaną na studiach lub lepiej przygotować się do egzaminów wstępnych. Paszport można budować niezależnie od instytucji i łączyć w nim efekty nauki formalnej i nieformalnej. Warunek drugi to założenie konta w serwisie OCW Backpack (póki co w mocno wstępnej wersji beta), w którym budujemy swój paszport edukacyjny.

W planach jest wprowadzenie systemu oceniania, ale na tym etapie prac nie da się raczej napisać konkretów. Osoba, która posiada paszport zbiera w nim punkty za zrealizowane kursy. Na pewno, aby paszport mógł być oceniany musi zostać wyeksportowany do ePortfolio (informacja o tym jest już na stronie, ale opcja nie została jeszcze udostępniona do testowania), a to zostanie przekazane do pracowników KNEXT (jednostka Kaplan University odpowiedzialna za nadzór nad eksperymentami edukacyjnymi typu paszport) lub specjalnie przygotowanych do tego ekspertów.

Paszport edukacyjny dla osób samokształcących się od strony narzędziowej jest prostym systemem CMS do zarządzania pozaformalnym procesem kształcenia, od strony dydaktycznej – pozwala na dokumentowanie rozwoju w oparciu o otwarte treści edukacyjne przygotowane między innymi dla osób samodzielnie uczących/dokształcających się (…)”.

Więcej na: http://www.cel.agh.edu.pl/edukacyjny-paszport/#utm_source=blog-feed&utm_medium=blog-feed&utm_campaign=blog-feed

Wirtualne laboratoria, blogi wykładowców, gry symulacyjne, transmisje on-line z sal operacyjnych, to coraz częściej codzienność polskich uczelni.

Realizując we współpracy z portalem Edunews.pl konkurs na “Najbardziej innowacyjną i kreatywną uczelnię w Polsce” mieliśmy możliwość zbadania stopnia wykorzystania nowoczesnych technologii przez polskie szkoły wyższe. Począwszy od zapisu na studia, poprzez wszelkie formalności administracyjne związane ze studiowaniem wszędzie tam coraz częściej wykorzystuje się Internet jako narzędzie kontaktu w obustronych relacjach: uczelnia-maturzysta, uczelnia-student.

Pełne opracowanie danych z ankiet konkursowych oraz przykłady kreatywnych przedsięwzięć niektórych szkół dostępne są w Pressroomie na stronie: http://www.aci.pl/pressroom.php?dzial=informacje-prasowe&art=754

Przychodzi taki dzień, kiedy siedzisz gapisz się tempo w monitor i nic… pustka  w głowie, a jak wiadomo z „pustego i Salomon nie naleje”. Pijesz kolejną kawę i znowu nic… twoja kreatywność umarła wraz z budzikiem, który wyjątkowo głośno zawył dzisiaj o 5:30. Czy jest jakiś sposób na energetyczne pobudzenie twojej kreatywności?

Ano jest… tak przynajmniej twierdzą producenci gadżetów biurowych.

Mamy więc myszkę w formie tabliczki czekolady – jeden klik i nasze endorfiny krążą po organizmie niczym bombelki w kieliszku z szampanem. Swoją drogą, ciekawe czy ta myszka wydziela zapach np. belgijskiej czekolady – to by było coś!

Chcesz zostać biurową Carry Bradshaw, która w szplikach od Manolo Blahnika podbija Manhattan? Nic straconego, za jedyne 4480 jenów, możesz sobie sprawić czerwono- krwiste głośniki w kształcie szpilek.

Dla Panów z kolei mamy wersję “Brudny Harry”… broń Boże nie chodzi o głośniki w kształcie starych i obłoconych mokasynów, tylko o rewolwer na ketchup i musztardę 2 w 1. Pamiętacie jeszcze serial „Camera cafe”? Wyobraźcie sobie swoich kolegów z pracy, którzy przy automacie do kawy chwalą się swoimi „spluwami”… realne prawda ?

A to dopiero początek… chcesz zrobić kawał znajomym z pracy? Sięgnij po airzooke. Brzmi egzotycznie, ale spokojnie, nie jest to następca mundialowej wuwuzelli. To po prostu fluorescencyjne wiadro z uchwytem. Jak zapewnia dystrybutor to „(…) wynalazek techniki służący do walk powietrznych. (…) Ten potwór jest niezwykle skuteczny w walce na krótki dystans, dlatego tak idealnie sprawdza się w biurze (…) Przypomina wiadro i miota powietrzne pociski na odległość do sześciu metrów. Trudno sobie wyobrazić jak dalece jest genialny dopóki się jego nie wypróbuje zmiatając kartki ze stołów kolegów w pracy (…)

Cóż w biurze wcale nie musi być nudno, prawda ?

źródło: http://www.fu-bi.jp/
http://www.toys4boys.pl/AIRZOOKA-item360.html
http://www.funexpress.com/ui/search/processRequest.do?Ntt=AIRZOOKA&x=0&y=0&requestURI=searchMain&Ntk=all&Ntx=mode%2Bmatchallpartial&N=0

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego zachęca do studiowania na kierunkach matematycznych, technicznych i przyrodniczych. Analizy wykazują, że osoby wykształcone na tych specjalnościach będą wkrótce poszukiwane na rynku pracy, a ich kwalifikacje i wiedza zdobyta podczas studiów staną się nieodzownym elementem prawidłowego rozwoju polskiej gospodarki.

MNiSW dofinansowuje kształcenie na kierunkach zamawianych, aby zachęcić młodzież do wybierania kierunków ścisłych. Studenci mogą liczyć na zajęcia wyrównawcze, innowacyjne metody kształcenia oraz wysokie motywacyjne stypendia. Uczelnie zaś – na dodatkowe środki na realizację kierunków studiów w języku angielskim, współpracę z pracodawcami, a także zatrudnianie wybitnych naukowców i praktyków z zagranicy.

Wykorzystując nowe kanały reklamowe, MNiSW przygotowało spoty reklamujące poszczególne kierunki zamawiane. Oto dwa przykładowe (pozostałe dostępne są na stronie:http://www.nauka.gov.pl/finansowanie/fundusze-europejskie/program-operacyjny-kapital-ludzki/aktualnosci/aktualnosci/aktualnosci/artykul/spot-reklamowy/)

Gratulujemy kreatywności i innowacyjności!

Wzornictwo

Automatyka i robotyka

Koreańskie ministerstwo edukacji postanowiło oficjalnie dopuścić e-podręczniki do szkół podstawowych i średnich, przyznając, że jednym z powodów jest chęć zmniejszenia ciężaru tornistrów noszonych przez uczniów. Zmiana ta miała również na celu poprawę jakości i przyspieszenie aktualizacji podręczników – uznano, że jest ona zbyt wolna w oficjalnych podręcznikach i jest w nich zbyt wiele skondensowanej i nieciekawej treści.

Zaczynając od nowego roku szkolnego uczniowie uczęszczający na: angielski, koreański i matematykę, swoje podręczniki odbiorą na płytach CD. Co ciekawe, podręczniki z tych trzech przedmiotów będą miały swoje papierowe odpowiedniki, ale pozostawać one będą zawsze w szkołach. W domach, przy odrabianiu zadań i nauce nowych tematów uczniowie będą korzystać z wersji elektronicznej podręcznika.

Rząd koreański zadecydował, że e-podręczniki będą przekazywane uczniom szkół podstawowych i średnich nieodpłatnie. Z kolei w przypadku szkół wyższych (w Polsce: ponadgimnazjalnych) rząd wdroży plan dofinansowania zakupu e-podręczników przez uczniów z uboższych rodzin.

Decyzja koreańskiego rządu – to po Kalifornii kolejny odważny krok ku powszechnej digitalizacji edukacyjnych zasobów szkolnych w systemie oświaty. Takie próby podejmowane są również w innych krajach – Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii, Singapurze.

Proces digitalizacji nauczania w systemie oświaty jest raczej nieuchronny, ale to nie oznacza, że od razu musimy mieć do czynienia z rewolucją. Do nowych e-narzędzi trzeba się również przyzwyczajać, a chyba największy problem będą z tym mieli nauczyciele. Z drugiej strony, procesu tego nie da się chyba już zatrzymać. Wcześniej czy później trend ten dotrze również do Polski i warto chyba już przygotowywać szkoły do korzystania z narzędzi cyfrowych. Póki ci praktycznie każdy podręcznik w Polsce ma już dodawaną płytę cd z zasobami elektronicznymi, ale z rozmów z wydawcami wynika, że nauczyciele nadal wybierają papier, traktując dołączoną płytę CD jako „gadżet“ i dodatek, a nie wkrótce już podstawowy nośnik wiedzy.

źródło:  Edunews, Marcin Polak - “E-podręczniki powoli zdobywają szkoły”
http://www.edunews.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=1002

LipDub to technika tworzenia teledysków, w którym amatorzy udają, że wykonują daną piosenkę i wzbogacają ją o własną interpretacją wizualną. Termin ten pochodzi od dwóch zjawisk filmowych – lip synchronization (dopasowywanie dźwięku do ruchu warg) oraz dubbing.

Początki
Ojcem tej techniki można nazwać Jakoba Lodwicka, założyciela firmy Vimeo, który w 2006 roku, spacerując ze słuchawkami na uszach nagrał filmik ze swoim podśpiewywaniem, w domu podłożył oryginalną ścieżkę dźwiękową i umieścił go w internecie. LipDub bardzo szybko stał się popularny wśród internautów, którzy zaczęli tworzyć setki własnych “piosenek”. Wkrótce pojawiła się nietypowa studencka odmiana tej zabawy, którą nazwano University LipDub.

Studenci górą
Pierwszy tego rodzaju klip nagrali studenci z Niemiec. Pomysł narodził się w głowie 6 żaków, którym udało się go zrealizować w ciągu jednego semestru. Do projektu zaangażowali ponad sześćdziesiąt osób wraz ze statystami i profesorami. Wynikiem był krótki klip, który zabierał widza w podróż po wykładowych salach  i innych częściach budynków uczelni.

Pomysł tak spodobał się innym studentom na świecie, że zaczęli tworzyć jego kolejne wersje. Wkrótce powstała oficjalna strona projektu (http://universitylipdub.com), na którym można odnaleźć filmiki chociażby z Turcji czy Wielkiej Brytanii. Głównym założeniem całej zabawy stało się pokazanie, że studiowanie wcale nie musi być nudne i ograniczać się do siedzenia nad książkami.

źródło: http://www.tvn24.pl/0,1634844,0,1,lipdub–czyli-jak-promowac-swoja-alma-mater,wiadomosc.html

Polscy żacy kręcą klipy

Na tę nietypową formę promocji  postawiły również 3 polskie uczelnie: Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie i Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie – http://www.youtube.com/watch?v=p_iUQQfIsH0

Szkoła Główna Handlowa – http://www.youtube.com/watch?v=rY4lkV1UgR4

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – http://www.youtube.com/watch?v=rP27lsIEKcE&feature=fvst

Gratulujemy i czekamy na kolejne!

SCREENCAST (ang. screen – ekran, to cast – przedstawiać, por. broadcast) – film będący zapisem zdarzeń prezentowanych na ekranie komputera – obrazu widzianego przez użytkownika komputera. Film taki wraz zkomentarzem osoby wykonującej czynności może pełnić funkcje instruktażowe lub prezentacyjne, np. demonstrować sposób zmiany kroju pisma w procesorze tekstu. Nagrywanie i publikowanie screencastów określane jest z angielska jako screencasting. W swojej istocie screencast jest rozwinięciem idei zrzutów ekranowych, stanowiąc przejście od pojedynczego statycznego obrazu do ich strumienia w postaci filmu. Nagrane filmy udostępniane są potem w popularnych formatach SWF (Adobe Flash), AVI, QuickTime czy jako animowane obrazy GIF. Obecnie najpopularniejsze zastosowania screencastów to:

• demonstrowanie napotkanych problemów w systemie,

• przedstawianie rozwiązań tych problemów czy odpowiedzi na częste pytania,

• demonstracja bardziej złożonych funkcji (np. zakładanie konta pocztowego),

• czy wręcz nauka obsługi komputera,

• prezentacja nowych pomysłów, które łatwiej pokazać niż opisać.

Obecnie oprogramowanie do tworzenia screencastów potrafi o wiele więcej np. BB FlashBack potrafi powiększać wybrane obszary ekranu, umożliwia dogrywanie ścieżek dźwiękowych, dodawanie tekstu z opisem.

PODCAST to forma internetowej publikacji dźwiękowej lub filmowej, najczęściej w postaci regularnych odcinków, z zastosowaniem technologii RSS. Nazwa wzięła się z połączenia słów iPod – odtwarzacz muzyczny firmy Apple i broadcast (z ang. transmisja, przekaz). Początki podkastingu sięgają roku 2000. Wówczas to pojawił się pierwszy szkic dotyczący użycia technologii RSS do publikowania treści audio i wideo.

Aby słuchać podkastów nie trzeba posiadać iPoda ani innego odtwarzacza muzycznego – wystarczy komputer odtwarzający cyfrowe pliki dźwiękowe (np. w formacie MP3) lub pliki wideo w przypadku podkastu wideo oraz oprogramowanie pobierające i katalogujące transmisje na podstawie informacji zawartych w publikowanych razem z podkastami plikach RSS. Wiele podkastów nie wymaga nawet tego, publikując bezpośrednie linki do plików na stronach www. Podkast może mieć formę nieformalnego bloga, profesjonalnej audycji radiowej, kursu językowego lub hobbystycznego albo odcinków historii czytanej przez lektora. Istnieje coraz więcej powieści, które pierwszych odbiorców znalazły jako odcinki publikowane w postaci podkastów (Earthcore, Ancestor i “Infection” Scotta Singlera, Deja Vu Iana Hocklinga, Tom Corven Paula Story), a inne są rozpowszechniane jako podkast, aby zwiększyć popularność wersji drukowanej i ułatwić publikację kolejnych części (”Brave Men Run” Matthew Wayne Selznicka). Prezydent USA George W. Bush publikował swoje sobotnie przemówienia w formie podkastów. Wielkie korporacje medialne takie jak CNN oraz BBC wprowadziły w ramach testów swoje podkasty. Ich śladem poszło również Polskie Radio. Uczelnie Berkeley i Stanford udostępniają w formie podkastów wybrane wykłady, muzykę i audycje radia studenckiego.

VODCAST (ang. Video-On-Demand broadCAST) to technologia transmisji nagrań wideo w postaci plików dostępnych w Internecie i katalogowanych w technologii RSS. Vodcasty stanowią formę telewizji internetowej, analogicznie do podcastów będących rodzajem audycji radiowych. Ze względu na niewielką różnicę techniczną, vodcast uznaje się czasem za typ podcastu. Inne nazwy vodcast: videocast, vidcast, vcast, videopost, vpost.

WEBCAST − jest terminem używanym do określenia produkcji, transmisji i dostarczania prezentacji zawierających video, dźwięk oraz tekst poprzez przeglądarkę internetową. Odbiór nadawanej transmisji odbywa się w czasie rzeczywistym, czyli w skrócie „na żywo”. W przeciwieństwie do konwencjonalnego sposobu nadawania, który jest tylko jednokierunkowy, webcasting pozwala widowni, zaproszonym uczestnikom, współdziałać z twórcą i kształtować to, co jest dostarczane. Najprostsza forma nadawania przez sieć www wykorzystuje strumień danych medialnych (fonia, wizja i tekst), którego treść określa moderator transmisji. Zaletą tej technologii jest możliwość dotarcia z przekazem (prezentacją) do dużej grupy słuchaczy, w wielu przypadkach znajdujących się w wielu odległych geograficznie miejscach, przy stosunkowo niewielkich kosztach. Wykorzystanie interaktywności pozwala również na przekazywanie informacji zwrotnej od publiczności (np. w formie pytań, głosowania, itp.).

We wczesnych fazach Internetu całe pliki fonii i wizji były ładowane na dysk konsumenta, zanim mogły być odegrane przez jego komputer. Dlatego użytkownik musiał czekać, dopóki cały plik nie zostanie poprawnie załadowany na twardy dysk. Można wnioskować, że technologia “najpierw załaduj, a potem odtwarzaj” może być odpowiednia dla programów stanowiących krótkie klipy, ale nie dla słuchających radia na żywo lub oglądających klipy wizyjne.

Webcast znosi te ograniczenia. Technologia przesyłania strumieniowego pozwala na natychmiastowe odtwarzanie.

Nie ma wiec zbędnego czekania aż żądany materiał najpierw w całości znajdzie się na naszym komputerze. Co ciekawe każdą transmisje można oglądać wielokrotnie, ponieważ to serwer spełnia rolę magnetowidu/nagrywarki i zapisuje cały materiał aby udostępnić go później na życzenie

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Screencast

http://pl.wikipedia.org/wiki/Podcasting

http://pl.wikipedia.org/wiki/VODcast

http://pl.wikipedia.org/wiki/Webcast